bunzing hol herkennen

Een bunzinghol herkennen: let op deze sporen

Een bunzinghol herkennen doe je aan een combinatie van de plek, sporen rond de ingang en liefst een waarneming van het dier. Bunzingen gebruiken vaak een bestaand hol of een beschutte ruimte onder bijvoorbeeld boomwortels of een houtstapel. Aan het gat alleen kun je niet met zekerheid zien of er een bunzing woont.

Waar kun je een bunzinghol herkennen?

Zoek vooral op rustige, beschutte plekken op of vlak bij de grond. Een bunzing graaft niet altijd zelf een hol, maar kan ook een verlaten konijnenhol of een andere bestaande schuilplaats gebruiken. Daardoor hebben bunzingholen geen vaste vorm of afmeting.

Een mogelijke verblijfplaats vind je bijvoorbeeld:

  • Onder boomwortels, een takkenhoop of een houtstapel.
  • In een verlaten hol van een ander dier, bijvoorbeeld in een begroeide oever of een tuin.
  • Onder een schuur of tussen opgeslagen materialen, waar het donker en beschut is.

Een hol kan meer dan één opening hebben, maar dat is geen bewijs voor een bunzing. Ook andere dieren gebruiken gangen met meerdere uitgangen.

Welke sporen liggen rond de ingang?

Bekijk de omgeving van het gat zonder erin te gaan. Platgelopen planten of een smal paadje kunnen erop wijzen dat een dier de plek gebruikt. In zachte aarde of modder zijn soms pootafdrukken zichtbaar. Bij een bunzing kunnen vijf tenen te zien zijn, al zijn niet alle tenen altijd duidelijk afgedrukt.

Ook haren, uitwerpselen en resten van prooidieren kunnen in de buurt liggen. Die sporen zijn niet altijd van de bewoner van het hol. Een ander dier kan er zijn langsgekomen of er een prooi hebben achtergelaten. Verse graafsporen bewijzen evenmin dat een bunzing het hol heeft gemaakt.

Een sterke, muskusachtige geur kan bij een bunzing passen. Toch is geur op zichzelf geen betrouwbaar kenmerk: ook andere dieren en rottend materiaal kunnen sterk ruiken.

Zo krijg je meer zekerheid over de bewoner

De beste aanwijzing is een duidelijke waarneming van een bunzing die het hol in of uit gaat. Het dier heeft een lang lichaam, korte poten, een donkere vacht en lichte aftekeningen op de kop. De lichte randen rond de oren en het lichte gezichtsmasker kunnen op beeld opvallen.

Omdat een bunzing vooral in de schemering en ’s nachts actief is, kun je een wildcamera op afstand op de ingang richten. Plaats die zo dat alleen je eigen terrein in beeld komt. Een opname van een dier dat langsloopt is minder overtuigend dan beeld waarop het dier daadwerkelijk de opening gebruikt.

Zie je alleen een gat, wacht dan met een conclusie. Een konijn of rat kan een soortgelijke opening gebruiken. Ronde konijnenkeutels rond een ingang kunnen bijvoorbeeld op een konijn wijzen, maar sluiten niet uit dat een ander dier het hol later gebruikt.

Laat een mogelijk bewoond hol met rust

Steek geen stok in de opening en graaf het hol niet uit. Sluit de ingang ook niet af: er kunnen dieren of jongen binnen zitten. Vraag bij twijfel over een hol op een lastige plek advies aan de gemeente of een plaatselijke wildlifeopvang.

Maak liever vanaf enige afstand foto’s van de ingang en de sporen eromheen. Samen met een beeld van de bewoner geven die de beste kans om een bunzinghol te herkennen.