Een steenmarter kan gevaarlijk zijn voor honden, vooral als de twee elkaar direct tegenkomen. De marter is een wild dier dat zich fel verdedigt wanneer het zich bedreigd voelt, en een confrontatie kan leiden tot ernstige bijt- en krabwonden bij je hond. Daarnaast bestaat er een klein risico op overdracht van ziektes.
Wat gebeurt er bij een ontmoeting tussen hond en steenmarter?
Steenmarters zijn nachtdieren die overdag zelden te zien zijn, maar dat betekent niet dat een ontmoeting uitgesloten is. Honden met een hoge jachtdrift zoeken actief naar kleine dieren, ook in schuren, garages of onder autodaken waar marters zich graag verschuilen. Als een hond een marter in het nauw drijft, kiest de marter niet altijd voor de vlucht. Hij bijt en krabt dan hard terug.
De klauwen en tanden van een steenmarter zijn scherp en krachtig. Wonden aan de snuit, oren of poten zijn het meest voorkomend bij honden die een marter aanvallen. Die wonden bloeden vaak flink en vragen soms om een bezoek aan de dierenarts, zeker als ze diep zijn of tekenen van infectie vertonen.
Is een steenmarter gevaarlijk voor honden via ziekte?
Steenmarters kunnen drager zijn van verschillende ziektes, waarvan rabiës (hondsdolheid) de bekendste is. In Nederland en België is rabiës al decennialang niet meer vastgesteld bij in het wild levende dieren, dus de kans op besmetting via een steenmarter is hier verwaarloosbaar klein. Dat neemt niet weg dat een beet of krabwond van een wild dier altijd aandacht verdient.
Andere aandoeningen die via een marter overdraagbaar kunnen zijn, zijn parasitaire infecties zoals vlooien of schurftmijten. Die kunnen via direct contact van de marter op je hond overgaan. Een hond die regelmatig in aanraking komt met wilde dieren, is daarom gebaat bij een actuele vlooienbehandeling en regelmatige controle door de dierenarts.
Welke honden lopen het meeste risico?
Niet elke hond zal zomaar een confrontatie met een marter opzoeken. Maar honden met een sterke jachtaandrang, zoals terriërs, dachshunden of bepaalde jachthondenrassen, gaan actief op zoek naar prooien. Die zijn vaker de klos. Ook kleinere honden lopen meer risico als er toch een gevecht ontstaat, simpelweg door het verschil in kracht.
Honden die ’s avonds of ’s nachts loslopend in de tuin zijn, hebben meer kans op contact met een marter dan honden die overdag aangelijnd uitgelaten worden. Woont je in een buitengebied of vlakbij een bosrand, dan is de kans op een ontmoeting groter dan in een dichte bebouwde omgeving.
Wat doe je als je hond een steenmarter heeft aangevallen?
Controleer je hond meteen na de confrontatie op wonden. Bijt- en krabwonden zijn niet altijd goed zichtbaar door de vacht. Voel met je handen langs de snuit, nek, schouders en poten. Zie je een wond, reinig die dan voorzichtig met water en bel de dierenarts voor advies. Diepe wonden, sterk bloeden of gedragsveranderingen zijn altijd een reden om direct te gaan.
Raak de marter zelf nooit aan met blote handen als die dood of gewond is. Draag handschoenen als je het dier wilt verplaatsen. In de praktijk is er bij een gewone confrontatie geen reden tot grote paniek, maar voorzichtigheid is op zijn plaats.
Hoe voorkom je een gevaarlijke ontmoeting?
Voorkomen is een stuk eenvoudiger dan achteraf ingrijpen. Een paar praktische maatregelen helpen al veel:
- Laat je hond ’s nachts niet alleen buiten, zeker niet in gebieden waar marters actief zijn.
- Sluit toegang tot schuren, garages en kruipruimtes af zodat marters er niet in kunnen nestelen.
- Controleer voor je een schuur of garage betreedt of je hond meeneemt of er tekenen zijn van een marter, zoals uitwerpselen of loopsporen.
- Houd je hond aangelijnd in natuur- en bosgebieden waar marters voorkomen.
Een steenmarter is niet uit op een gevecht met je hond, maar hij verdedigt zichzelf wel met alles wat hij heeft. Door slim om te gaan met de situaties waarin ze elkaar kunnen tegenkomen, houd je het risico voor je hond zo klein mogelijk. Twijfel je na een incident? Bel de dierenarts, ook als de wonden klein lijken.
