Een steenmarter klinkt in de meeste gevallen helemaal nergens naar, want hij maakt vrijwel geen geluid. Toch kan een steenmarter onder bepaalde omstandigheden flink van zich laten horen, met grommende, schreeuwende of fluitende geluiden die behoorlijk schrikken kunnen opleveren, zeker als je ze ’s nachts hoort op zolder.
Hoe klinkt een steenmarter precies?
Normaal gesproken is de steenmarter een stille dier. Hij sluipt, klimt en jaagt zonder veel lawaai te maken. Maar zodra hij bang is of juist opgewonden raakt, verandert dat. De geluiden die een steenmarter dan maakt, zijn ruw en scherp. Denk aan een diep, dreigend geknor of gerom als hij zich bedreigd voelt. Dat klinkt wat weg van het grommen van een kleine hond, maar ruwer en raspiger.
Naast het grommen kan een steenmarter ook schreeuwen. Die schreeuw is doordringend en hoog, en klinkt soms bijna als een gillende kat of een slapend kind dat plots wakker schrikt. Dit geluid hoor je vooral tijdens paartijd, die in de zomer valt. Twee marters die elkaar ontmoeten kunnen een behoorlijk lawaaiige boel veroorzaken.
Het fluitende geluid dat steenmarters maken, is korter en scheller. Dit gebruik je vaker als contact- of waarschuwingssignaal tussen dieren onderling. Het lijkt in niets op het fluiten van een vogel; het is eerder een korte, scherpe piep of blaas.
Wanneer hoor je deze geluiden?
Steenmarters zijn nachtdieren. De kans dat je een steenmarter hoort, is dan ook het grootst in de vroege ochtend of midden in de nacht. Als een steenmarter in je huis zit, bijvoorbeeld op zolder of onder de dakpannen, hoor je hem vooral schuifelen, stommelen en krabben. Dat zijn geen echte vocalisa ties, maar die geluiden verraden zijn aanwezigheid vaak al.
Hoor je schreeuwende of grommende geluiden buiten in de tuin of op straat, dan gaat het vaak om twee steenmarters die een territoriumconflict hebben of die paren. Dat kan een paar minuten duren en klinkt ronduit alarmerend als je er niet op voorbereid bent.
Verwisseling met andere dieren
De geluiden van een steenmarter worden regelmatig verward met die van een kat, een vos of zelfs een uil. De schreeuw van een vos is langer en klagender dan die van een marter. Een kat klinkt vloeibaarder en meer melodieus. De steenmarter klinkt ruwer, korter en grilliger. Als je het eenmaal hebt gehoord, is het herkenbaar anders.
Hoor je ’s nachts geritsel of getrappel in huis zonder dat er stemgeluid bij zit? Dan is de kans groot dat het toch om een steenmarter gaat, want zoals gezegd is hij van nature een stil dier. Het bewegen zelf, over balken en door isolatie, maakt dan meer geluid dan het dier zelf.
Twijfel je of je te maken hebt met een steenmarter? Let dan op de combinatie van factoren: nachtelijk lawaai, stompende of krassende geluiden boven in huis, en af en toe een korte schreeuw of een grommend geluid. Dat patroon wijst vrij sterk in de richting van een steenmarter die onderdak heeft gezocht.
